El día 30 de mayo la diócesis de Ourense vivirá uno de esos días para dar gracias a Dios y para unirnos todos como Pueblo de Dios que peregrina en estas tierras: las Ordenaciones sacerdotales. Ver nacer a nuevos sacerdotes es un momento de alegría y esperanza para toda la Iglesia local y es ocasión para unirnos en comunión como presbiterio y como diócesis.
¡Qué arropemos a los nuevos presbíteros con nuestra presencia y oración! Aprovechamos también este espacio para conocer a cada uno de ellos:
Carlos Barreira Blanco
25 años
Natural de Santa Cruz de Terroso, Vilardevós (Ourense).
La formación recibida durante los años de Seminario ha sido el medio que la Iglesia ha dispuesto para prepararme lo mejor posible para ser un buen sacerdote. Por ello, ha constituido para mí una oportunidad única para crecer y madurar, no solo como futuro candidato al ministerio ordenado, sino como persona humana y como cristiano. La formación del presbítero no es algo improvisado, sino un proceso complejo, amplio y completo. Pero, ante todo, el objetivo del Seminario es hacernos cada día más semejantes a Cristo, el Señor, de modo que, llegado el momento de la ordenación presbiteral, seamos configurados plenamente con Cristo Sacerdote.
Recibir la ordenación sacerdotal es una gracia que el Señor da, no solo a aquellos que ha escogido como ministros suyos, sino a toda la Iglesia. Por su gratuidad, el sacerdocio, será siempre un don inmerecido y, por ello, un motivo de continua acción de gracias. Por su grandeza, una exigencia de ser cada día mejores sacerdotes y más semejantes a Cristo, Único y Eterno Sacerdote. Es también un motivo de esperanza porque el Señor no abandona a su Iglesia y quiere contar con nosotros para llevar la salvación a su pueblo. Es también un motivo de gran alegría y gozo, porque el Señor sigue llamando a muchos jóvenes a la vocación del servicio.
Francisco Blanco Álvarez
24 anos
Parroquia de Santiago de Vilamaior do Val, Verín (Ourense).
A ordenación significa para min o fin dun largo camiño preparatorio e o comezo dunha resposta para toda a vida a Aquel que, como di a carta de San Xoan, me amou primeiro. Esta resposta pódese resumir coa cita do santo de Nacianzo, «a nosa paz é face- la túa vontade».
Para min o tempo no Seminario é aquel onde aprendes a rezar con máis profundidade e constancia, o que fai que pouco a pouco a relación íntima co Deus que é Pai, Fillo e Espírito Santo, crezca ata ocupar un lugar central na vida. É o lugar onde aprendes a importancia da fe e dos valores cristiáns nun mundo que camiña a escuras, e onde aprendes que ese trato preocupado que os teus superiores e profesores teñen contigo será o que ti has de ter para con aqueles que se che encomenden.
Por último, unha das cousas máis importantes que se aprende no seminario para a vida dun presbítero é a importancia da fraternidade cos demáis sacerdotes, que son aqueles irmáns que de veras saben como é a túa vida e como debe ser a túa entrega total.
Jaime Vales Bolaño
25 anos
Parroquia da Inmaculada (Ourense).
Recibir a ordenación sacerdotal significa para min un don inmenso e, ao mesmo tempo, unha gran responsabilidade. É a resposta concreta a unha chamada que fun descubrindo e madurando ao longo destes anos. Non se trata só dun momento puntual, senón da entrega de toda a miña vida ao servizo de Deus e dos demais.
Os anos vividos no seminario foron un tempo de crecemento profundo, tanto humano como espiritual. Estiveron marcados pola oración, o estudo, a vida comunitaria e tamén polas dificultades que me foron axudando a fortalecer a miña vocación. Neste camiño aprendín a coñecer mellor o que Deus quere para min e a confiar máis en Deus que en min. Tamén descubrín a beleza de servir.
Hoxe miro atrás con gratitude e hacia adiante con esperanza. Sei que non camiño só, e que todo o vivido foime preparando para dar este paso con humildade, ledicia e confianza.